Celem badania było uzyskanie na powierzchni warstwy nanocząstek w formie płatków, posiadającej właściwości superhydrofobowe i antyoblodzeniowe. Powierzchnię otrzymano na podłożu

Powłoki superhydrofobowe to niezwykle obiecująca technologia, która posiada jednak pewne bariery. Trzy najważniejsze wyzwania, związane z jej wykorzystaniem na skalę

O powłoce, która miała uwolnić keczup z butelki, pisaliśmy prawie cztery lata temu. Na szczęście technologia ta nie skończyła jako

Idealna powierzchnia superhydrofobowa to ta, którą wytworzyła natura – powierzchnia liścia lotosu. Dzięki mikroskopijnym wypukłościom woda nie przylega do niej, a

Badacze z Chin otrzymali niezwykłą mikrostrukturę biomimetyczną. Na powierzchni stopu magnezu otrzymali mikrosfery w kształcie kaktusa Mammillaria herrerae, mikroskupienia przypominające

Uzyskana powierzchnia to warstwa nanocząstek, z której woda ześlizguje się jak po gorącym grillu – wyjaśnia William Wong, doktorant z

Powierzchnie superhydrofobowe, dzięki swojej specyficznej teksturze i strukturze chemicznej, odpychają płyny. Tocząc się po nich, krople wody zbierają zanieczyszczenia, dzięki

Badacze z Chin wykorzystali w swoich badaniach pięć polimerów: akrylonitrylo-butadieno-styren (ABS), poliwęglan (PC), polimetakrylan metylu (PMMA), polistyren (PS) i poliuretan