Powłokę na szkle sodowo-wapniowym otrzymano dyspergując cząstki nanoglinki (której źródłem była dostępna w sprzedaży glina na bazie montmorylonitu, Cloisite 25A)
Pierwszy etap procesu powlekania to hydrotermalna synteza z roztworu prekursora TiO2. Drugi – modyfikacja silanem fluoroalkilowym. Po naniesieniu powłoki w
Warstwę na bazie ceru otrzymano metodą elektrodepozycji (50V, 10 minut). Uzyskana powłoka charakteryzowała się dużym kątem zwilżania (162°) oraz niskim
W skład powłoki weszły nanocząstki polistyren – krzemionka pełniące rolę szkieletu oraz polidimetylosiloksan (PDMS) stabilizujący całą hydrofobową strukturę. Naniesiona natryskowo